هر کسی برای خودش آروزیی دارد.

من آرزئ داشتم زود بزرگ شوم.

بزرگ شوم و مغازه ی اسباب بازی فروشی باز کنم.

بزرگ شوم و پیتزا فروشی باز کنم.

بزرگ شوم و یک شهر بازی باز کنم.

روزی رفتم جلو آینه و به خودم نگاه کردم.

می دانستم اگر چشم هایم را ببندم و بشمارم، بزرگ می شوم.

گفتم: "از یک تا سه... ."

گفتم: "نه، خیلی کمه!"

گفتم: "از یک تا هفت... ."

گفتم: "نه، اینم کمه!"

گفتم: " از یک تا دوازده... ."

گفتم: " خوبه دیگه، چونه نیزن!"

چشم هایم را بستم و آرزیم را گفتم و شمردم:

"یک... دو ... سه... شهار... پنج... شش... هفت... هشت... نه... ده... یازده... دوازده... ."

تنم خیلی داغ شده بود.

بوی سوختگی می آمد.

یواش یواش و با ترس و لرز چشم هایم را باز کردم.

واااای نه... !!

پیر مردی از توی قاب آینه زل زده بود به من.

پیر مردی با ریش و موهای سفید.

آن قدر بی حال، که انگار وقت مردنش بود.

دود از کله ام بلند شد.

انگار زیادی شمرده بودم.

منبع: کتاب بند رختی که برای خودش دل داشت