در میان داستان های مرتبط با موضوع انقلاب اسلامی، رمان«تالار پذیرایی پایتخت» نوشته محمدعلی گودینی از جمله آثار موفق در جلب نظر منتقدان ادبی و کارشناسان و داوران جشنواره های ادبی است که تا به حال جوادیز متعددی را نصیب نویسنده آن کرده است. این رمان که پیش از انتشار در جشنواره داستان انقلاب مورد تقدیر قرار گرفته بود، پس از انتشار از سوی انتشارات سوره مهر حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، اثر برگزیده جایزه کتاب فصل جمهوری اسلامی ایران شد و در سومین دوره جایزه سال جلال آل احمد هم مورد تقدیر قرار گرفت. در دهمین دوره جایزه ادبی شهید حبیب غنی پور هم برگزیده شد و سرانجام امسال در مراسم افتتاحیه نوزدهمین دوره هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران، اثر برگزیده در بخش نثر فارسی معرفی و از نویسنده آن، محمدعلی گودینی تجلیل شد. نویسنده این رمان، محمدعلی گودینی متولد سال 1335 در شهر کنگاور است که در 13 سالگی به شهر تهران مهاجرت کرده و اکنون هم مقیم تهران است. از دیگر آثار برگزیده او می توان به «داستان صعود»(برگزیده در دومین دوره مسابقات بنیاد جانبازان)،«آجر بهمنی»و «لبخند تلخ»( برگزیده در مسابقات قلم زرین)،«شیرین»( برگزیده در دوره دوم جایزه عذرا) و «نورد»(برگزیده در مسابقات ادبی کارفرمایان و کارگران) اشاره کرد.
داستان کتاب تالار پذیرایی پایتخت از 6 بهمن سال 41 همزمان با طرح انقلاب سفید شروع و در خلال آن به جریان های روابط ارباب و رعیتی و انقلاب رعیت علیه ارباب اشاره می شود. ماجراهای رمان تالار پذیرایی پایتخت که قبل از 15 خرداد سال 42 شروع شده و وقایع انقلاب را بطور غیر مستقیم مورد توجه قرار داده پیش از انقلاب و در سال 53 تمام می شود.
موضوع رمان از روستای پامیل و چند روستای اطراف آن به نام‌های برف رود، چغاپیره و گودپهن و... شروع می ‌شود با پیاده کردن طرح تقسیم اراضی ـ یکی از اصول انقلاب سفید ـ در این روستاها نیز مانند روستا‌های دیگر، دگرگونی ‌هایی رخ می ‌دهد که تمام زندگی آنها را تحت تاثیر خود قرار می ‌دهد. بخشی از این تاثیرات مربوط به اختلافات بین اهالی و همچنین کشیدن پای امنیه به روستا و بخشی دیگر موجب رها کردن روستا و آمدن آنها به سوی شهرها می ‌شود. غلامعلی ـ شخصیت اصلی و راوی ـ پسر نوجوانی است که با 3 خواهر و 2 برادر و پدر و مادر خود در این روستا زندگی می ‌کند. او نیز در پی آمدن خانواده عمویش به شهر می ‌آید و با تحمل سختی ‌های بسیار و انجام کارهای سخت مانند فرفره و جغجغه‌فروشی، آب‌فروشی، شاگردی بازار تره‌بار و میوه، شاگرد قهوه‌چی، و شاگرد ماست‌بندی و... به رنگ مردم شهری در می ‌آید. او بعد از سربازی در بخش‌های آخر رمان، در استخدام کارگاه پارچه‌بافی در میی ‌آید. همچنین داستان حکایت از آمدن روستاییانی دیگر از آبادی پامیل و دیگر آبادی ‌ها دارد، که هر کدام با چه مشکلاتی روبه‌رو می ‌شوند. بیش از هر کس براتعلی، پسر عمویش درگیر این ماجرا میی ‌شود چرا که هم معتاد و هم دزد می ‌شود. این جریان روزبه‌روز خسارات و مشکلاتی به بار می ‌آورد که امام خمینی(ره) به انجام آن اعتراض می ‌کنند و در پی آن جریان کشتار 15 خرداد به وجود می ‌آید و در نهایت حضرت امام تبعید می ‌شوند. غلامعلی به سربازی می ‌رود، خانواده‌اش هم به پایتخت کوچ می ‌کنند و ابتدا در یک مرغداری ساکن می ‌شوند. ناصر نجله یکی از اهالی آبادی، بعد از مهاجرت به خدمت دولت و امنیت در می ‌آید و کار و بارش خوب می ‌شود و صاحب 2 دانگ از سینمای آبی و 2 دانگ از تالار پذیرایی پایتخت می ‌شود. او همچنین خان شده و با نخست وزیر رفت و آمد دارد شجاع‌الدین که در دفتر مصالح‌فروشی کاظم‌خان ـ پایگاهی که برای روستاییان سخنرانی می ‌کند ـ دستگیر و زندانی می ‌شود، که هم زمان با آن عروسی براتعلی را در همان تالار پذیرایی پایتخت جشن می ‌گیرند.
مجمدعلی گودینی، درباره شکل گیری ایده این رمان در ذهنش و همچنین نگارش آن می گوید:«تقریبا سال 83 بود که من شروع به نوشتن این کتاب کردم پس از آن هم مدتی رهایش کردم و دوباره کار بازنگری و ویرایش آن را انجام دادم و به دنبال ناشر برای انتشارش بودم.
چند سال پیش متوجه شدم حوزه هنری فراخوانی داده است برای «جشن داستان انقلاب» خب کتاب من هم ناگفته‌های انقلاب را به نوعی در بر می ‌گرفت و دیدم بهترین فرصت برای ارائه است و در آخرین روزهای مهلت ارسال آثار بود که این رمان را تحویل دادم.»
وی به نحوه انتخاب این داستان در جشنواره داستان انقلاب هم اشاره می کند و می گوید:« در حالی که من پیش بینی می ‌کردم رتبه بیاورد خب آن جایزه هم برگزیده نهایی نداشت و فقط 3 تا تقدیری داشت که یکی کتاب من بود. ولی فرصت خوبی برای انتشار کتاب فراهم کرد و انتشارات سوره مهر کتاب را با کیفیتی خوب چاپ کرد.»
گودینی به شباهت های زندگی شخصیت اصلی داستان تالار پذیرایی پایتخت یعنی غلامعلی با زندگی خودش هم اشاره می کند می گوید:«با کمی تغییرات زندگی این شخصیت داستانی با زندگی خودم شبیه است. البته سن او را از خودم کمی بزرگ‌تر گرفتم ولی من برای ادامه تحصیل و کار به تهران آمدم روزها کار می ‌کردم و شب‌ها درس می ‌خواندم و در همان سال‌ها بود که در تهران تضاد فرهنگی وحشتناکی دیدم میان روستاییانی که به دلیل همین انقلاب سفید به شهرها مراجعه و مهاجرت کرده بودند و گرفتار زندگی شهری شده بودند و حتی برخی به دلیل بیکاری و فقر واقعا زندگی سختی داشتند و به فلاکت افتاده بودند و در رمان هم به آنها اشاره شده است. تقریبا 90 درصد حوادث داستان ریشه در واقعیت و تجربه‌های من دارد.»
نویسنده کتاب تالار پذیرایی پایتخت درباره این رمان حرف های دیگری هم دارد و می گوید:«من این کتاب را برای خودم نوشتم چون بخشی از زندگی من بود، من کتاب را ننوشتم که در جایزه جلال یا سایر جوایز ادبی برگزیده یا تقدیر شود یا برای این ننوشتم که فروش آنچنانی داشته باشد و پولی از آن در بیاورم. اینها اولویت من نبود. من می ‌توانستم بروم رمان‌های بازاری و سطحی و عاشقانه‌های مبتذل بنویسم ولی من اهل نوشتن این‌گونه داستان‌ها نیستم و تمام کارهایی که می ‌نویسم برداشت‌های عینی خودم است.»
به گفته محمدعلی گودینی، رمان تالار پذیرایی پایتخت در واقع یک سه‌گانه است که جلد بعدی آن که به مسائل بعد از انقلاب اسلامی و جنگ می ‌پردازد که کار نوشتن آن تمام شده و آماده چاپ است.
 
منبع: www.ido.ir